Dag 18. Doorgaan.
14 november 2016 - Omarama, Nieuw-Zeeland
Het is toch wel een vreemde situatie. We stappen in de auto en vervolgen onze reis alsof er niets gebeurd is. Inmiddels weten we dat het noord-oosten van het Zuidereiland zwaar getroffen is door de aardbevingen van vannacht. Wat medegasten die in een dorm sliepen, en op een bovenslaper lagen, hadden wel iets gevoeld vannacht. De anderen, net als wij niets.
Als we door de stad rijden gaat ook daar alles schijnbaar z'n gewone gang.
Via een korte rit door de bergen rijden we de stad uit en komen weer in de open ruimte. Het is hier toch een heel andere omgeving dan we tot nu toe hebben gezien. Glooiend en meer begroeid met gras dan tot nu toe. Het is hier een echt agrarisch gebied. Vooral grote kuddes van honderden koeien - en vooral kalven - grazen in de weilanden. En ook veel herten. Maar die zagen we eerder ook. Op veel plaatsen is het land zaaiklaar gemaakt. Of misschien al ingezaaid, dat is vanaf de weg moeilijk te zien.
Het eerste deel van de reis gaat de weg parallel aan de South Pacific Ocean. Van tijd tot tijd zien we aan onze rechterkant de zee.
Na ruim anderhalf uur komen we bij Mouraki. We gaan daar bij het strand uit de auto om de boulders te bekijken. Een soort grote ronde stenen die op het strand liggen. Volgens de Maori zijn het de voedselmanden en waterkruiken die door hun voorouders zijn meegenomen op hun reizen in hun kano's. Ze sloegen overboord, spoelden aan op het strand en versteenden.
De geologen zeggen dat het stenen zijn die 60 miljoen jaar geleden op de zeebodem zijn gevormd toen kalkzouten zich opeenhoopten rond een harde kern. Ze zitten in het zachte gesteente langs de kust en worden er door de beukende golven uitgeslagen en komen op het strand te liggen.
Wij hebben ze gezien en geloven meer in het verhaal van de Maori's!
Onderweg in een klein stadje hebben we een kop koffie en warme chocolade gedronken. Door het raam zagen we een rijtje houten palen die de gevel afscheiden van de auto's op de parkeerplaats. Ze staan keurig recht. Althans dat denken wij. Na een tijdje komt er een wat oudere man naar de paaltjes toelopen. Hij houdt een lat vast van ongeveer een meter lang. Die lat blijkt een waterpas te zijn. Ernstig en nauwkeurig controleert hij of de palen wel helemaal waterpas staan. Blijkbaar niet, want met een bako draait hij aan voor- en achterzijde van de paal aan de moeren waarmee de paal aan de grond is bevestigd. Als hij tevreden is gaat hij door naar de volgende paal. Die volgens ons net zo recht staat als de eerste. Maar nee hoor. Ook deze moet bijgesteld. Hij werkt zo alle palen af. Tenminste dat denken wij, want wij moesten verder.
Na een half uurtje draait de weg westwaarts het binnenland in. De weg loopt nu parallel aan een rivier. Het landschap is echt prachtig. Met veel weelderig bloeiende voorjaarsbloeiers. Vooral de brem bloeit hier met een uitbundigheid die we in Europa nooit hebben gezien. En bermen vol met Kentranthus (rode valeriaan).
Onverwacht zien we links van de weg een bord waarop staat aangekondigd dat er Maori rotsteksten zijn te zien. Natuurlijk stoppen we om te kijken. De tekens op de rotswanden zijn niet heel erg oud, maar wel interessant. Voor een deel is het een beschrijving van de aankomst van boten met Europeanen.
Wat minstens zo mooi is zijn de honderden broedende vogels, hoog in de rotswand, vol gaten is,.
Om 16.00u. zijn we in Omarama. We zullen hier in twee verschillende hostels verblijven. Vandaag in Omarama zelf, morgen 10 km. verderop.
De vriendelijke host die ons inschrijft vertelt over de situatie in het aardbevingsgebied. Het is verschrikkelijk. Gelukkig weinig slachtoffers, maar de schade is ongehoord groot. Toen we vertelden dat we zaterdag naar Kaikura zullen gaan zei hij dat dat waarschijnlijk niet zal lukken. Hij wilde wel even bellen met het hostel waar we hebben geboekt.
Geen verbinding mogelijk. Voor de zekerheid probeert hij nog een ander hostel, maar ook daarmee geen verbinding mogelijk. En Methven? Daar willen we donderdag naar toe. Hij belt ook daarheen. Geen probleem. Alles bereikbaar en begaanbaar.
Later vernemen we via het nieuws dat Kaikura over land niet bereikbaar is. Het gaat waarschijnlijk maanden duren eer de wegen weer voldoende zijn hersteld om gewoon verkeer mogelijk te maken. Ook bij Picton en Wellington heeft de aarde hard geschud. Op dit moment is het niet mogelijk om met de veerboot van zuid naar noord vv te gaan. Over 12 dagen, als dat aan de orde is kan dat wel weer verbeterd zijn.
In ieder geval zullen we nu onze plannen moeten aanpassen. Maar dat is natuurlijk slechts een heel klein luxe probleempje.
Het hostel waar we morgen naar toe gaan is erg basic. Geen wifi (zelfs de eigenaar heeft geen e-mail) Het kan dus even duren voor we weer wat van ons laten horen. Of we moeten een cafeetje met wifi vinden.
Als we door de stad rijden gaat ook daar alles schijnbaar z'n gewone gang.
Via een korte rit door de bergen rijden we de stad uit en komen weer in de open ruimte. Het is hier toch een heel andere omgeving dan we tot nu toe hebben gezien. Glooiend en meer begroeid met gras dan tot nu toe. Het is hier een echt agrarisch gebied. Vooral grote kuddes van honderden koeien - en vooral kalven - grazen in de weilanden. En ook veel herten. Maar die zagen we eerder ook. Op veel plaatsen is het land zaaiklaar gemaakt. Of misschien al ingezaaid, dat is vanaf de weg moeilijk te zien.
Het eerste deel van de reis gaat de weg parallel aan de South Pacific Ocean. Van tijd tot tijd zien we aan onze rechterkant de zee.
Na ruim anderhalf uur komen we bij Mouraki. We gaan daar bij het strand uit de auto om de boulders te bekijken. Een soort grote ronde stenen die op het strand liggen. Volgens de Maori zijn het de voedselmanden en waterkruiken die door hun voorouders zijn meegenomen op hun reizen in hun kano's. Ze sloegen overboord, spoelden aan op het strand en versteenden.
De geologen zeggen dat het stenen zijn die 60 miljoen jaar geleden op de zeebodem zijn gevormd toen kalkzouten zich opeenhoopten rond een harde kern. Ze zitten in het zachte gesteente langs de kust en worden er door de beukende golven uitgeslagen en komen op het strand te liggen.
Wij hebben ze gezien en geloven meer in het verhaal van de Maori's!
Onderweg in een klein stadje hebben we een kop koffie en warme chocolade gedronken. Door het raam zagen we een rijtje houten palen die de gevel afscheiden van de auto's op de parkeerplaats. Ze staan keurig recht. Althans dat denken wij. Na een tijdje komt er een wat oudere man naar de paaltjes toelopen. Hij houdt een lat vast van ongeveer een meter lang. Die lat blijkt een waterpas te zijn. Ernstig en nauwkeurig controleert hij of de palen wel helemaal waterpas staan. Blijkbaar niet, want met een bako draait hij aan voor- en achterzijde van de paal aan de moeren waarmee de paal aan de grond is bevestigd. Als hij tevreden is gaat hij door naar de volgende paal. Die volgens ons net zo recht staat als de eerste. Maar nee hoor. Ook deze moet bijgesteld. Hij werkt zo alle palen af. Tenminste dat denken wij, want wij moesten verder.
Na een half uurtje draait de weg westwaarts het binnenland in. De weg loopt nu parallel aan een rivier. Het landschap is echt prachtig. Met veel weelderig bloeiende voorjaarsbloeiers. Vooral de brem bloeit hier met een uitbundigheid die we in Europa nooit hebben gezien. En bermen vol met Kentranthus (rode valeriaan).
Onverwacht zien we links van de weg een bord waarop staat aangekondigd dat er Maori rotsteksten zijn te zien. Natuurlijk stoppen we om te kijken. De tekens op de rotswanden zijn niet heel erg oud, maar wel interessant. Voor een deel is het een beschrijving van de aankomst van boten met Europeanen.
Wat minstens zo mooi is zijn de honderden broedende vogels, hoog in de rotswand, vol gaten is,.
Om 16.00u. zijn we in Omarama. We zullen hier in twee verschillende hostels verblijven. Vandaag in Omarama zelf, morgen 10 km. verderop.
De vriendelijke host die ons inschrijft vertelt over de situatie in het aardbevingsgebied. Het is verschrikkelijk. Gelukkig weinig slachtoffers, maar de schade is ongehoord groot. Toen we vertelden dat we zaterdag naar Kaikura zullen gaan zei hij dat dat waarschijnlijk niet zal lukken. Hij wilde wel even bellen met het hostel waar we hebben geboekt.
Geen verbinding mogelijk. Voor de zekerheid probeert hij nog een ander hostel, maar ook daarmee geen verbinding mogelijk. En Methven? Daar willen we donderdag naar toe. Hij belt ook daarheen. Geen probleem. Alles bereikbaar en begaanbaar.
Later vernemen we via het nieuws dat Kaikura over land niet bereikbaar is. Het gaat waarschijnlijk maanden duren eer de wegen weer voldoende zijn hersteld om gewoon verkeer mogelijk te maken. Ook bij Picton en Wellington heeft de aarde hard geschud. Op dit moment is het niet mogelijk om met de veerboot van zuid naar noord vv te gaan. Over 12 dagen, als dat aan de orde is kan dat wel weer verbeterd zijn.
In ieder geval zullen we nu onze plannen moeten aanpassen. Maar dat is natuurlijk slechts een heel klein luxe probleempje.
Het hostel waar we morgen naar toe gaan is erg basic. Geen wifi (zelfs de eigenaar heeft geen e-mail) Het kan dus even duren voor we weer wat van ons laten horen. Of we moeten een cafeetje met wifi vinden.
