Dag 32. Onverwachte ontmoetingen.

Nu gaan we echt het Noordereiland op! Om 10 uur komt Sue voorrijden. Zij is zo lief om ons naar het autoverhuurbedrijf te brengen. Onze nieuwe auto, een Toyota Carola, blijkt ook een plezierige auto om in te rijden. Vanuit de garage rijden we vrijwel direct de highway naar het noorden op. Onze eerste echte 4-baans snelweg in NZL!

Binnen een kwartier laten we de huizen van de buitenwijken van Wellington achter ons en rijden een volstrekt nieuw landschap in. Je merkt dat je kort langs de zee rijdt, die soms goed te zien is. Het land is ook wel heuvelachtig, maar lang niet zo ruw en hoog als we van het Zuidereiland kennen. Het lijkt nog het meest op een combinatie van Noord-Holland en Limburg: Grote vlakke landbouwgebieden over licht glooiend terrein. De zon staat weer hoog aan de hemel, maar het waait wel erg hard. De tocht voert ons door Otaki. Sue had ons vertelt dat daar een grote outlet zaak is waar mooie Meringo-wollen kleren worden verkocht. Aangezien Otaki ongeveer halverwege onze reis naar Whanganui ligt, is het een mooie gelegenheid om te stoppen voor een kop koffie. Inderdaad zien we in Otaki die genoemde outlet. En nog zeker 10 andere. Het hele stadje bestaat zo ongeveer uit outlet winkels. En al zijn de prijzen een stuk lager dan op andere plekken, wij vinden het nog steeds onredelijk duur.

Ongeveer een half uur later komen we door Foxton. Ruim voor het stadje wordt herhaaldelijk reclame gemaakt voor de "Dutch windmill". We zijn toch wel nieuwsgierig en rijden er naar toe. We komen bij een grote Hollandse molen. Hij draait niet, maar dat zou bij de hevige wind waarschijnlijk ook niet verantwoord zijn. Er blijkt een winkel in de molen te zijn en ernaast is een klein restaurantje met de naam "The Dutch Oven".
We hebben de tijd, dus gaan we eerst het winkeltje binnen. Achter een toonbank zitten 2 vriendelijke oude dametjes. Bij binnenkomst maken wij een opmerking over de wind en de stilstaande wieken. Vier pretoogjes kijken ons aan en een van de dames zegt in vlot Nederlands: "Wat zegt u?" De twee dames blijken van Nederlandse origine te zijn. Zij wonen respectieveljjk 56 en 53 jaar in NZL. De oudste van 85 is een geboren Amsterdamse en achter haar verloofde aan gereisd om hier met hem te trouwen. De andere dame (77) komt uit De Ham (Ov). Zij was hier alleen naar toe gekomen. Er woonde hier al twee zussen en een broer van haar en ze was benieuwd hoe het hier was. Zij vond hier haar grote liefde en is niet meer terug gegaan.
Hun winkeltje staat vol met Nederlandse spulletjes, zoals hagelslag, sandwichspread, speculaas. En natuurlijk in deze tijd ook pepernoten en chocolade letters. Er was zelfs al oliebollenmix te koop. Nee, ze hadden zelf al heel lang geen oliebollen meer gemaakt. De Amsterdamse, weduwe inmiddels, vond het met de jaarwisseling veel te warm voor de oliebollen. De ander bedacht dat haar man ze altijd wel lekker vond. "Misschien toch weer eens bakken."
Nog even koffie drinken The Dutch Oven. Knal oranje gebouw, met deels in oranje gestoken personeel, dat helemaal niets met Nederland te maken heeft. En de koffie en hete chocolademelk is gewoon Nieuw-Zeelands. Alleen de stroopwafel is Nederlands. 

We reizen door naar Wanganui. Waar we om ongeveer 15.30u. arriveren. Er was ons verteld (dankjewel Jochem) dat we de sleutel konden vragen van een klein Anglicaans kerkje. Van buiten onopvallend, maar van binnen erg bijzonder. Helaas. Dat doen ze niet meer. Te veel schade en vaak werd de sleutel niet teruggebracht. Er is wel dagelijks om 14.00u. een rondleiding. Maar ja, het was inmiddels 16.15u. en morgen gaan we weer verder.
De mevrouw van de plaatselijke info is zo vriendelijk om voor ons te bellen. En jawel, de dame in kwestie is van harte bereid om voor ons naar de kerk toe te komen.Voor het gemeenschapsgebouw naast de kerk worden we opgewacht door Wally. Zijn vrouw zal ons rondleiden, maar zij moet zich nog even omkleden. Hij vertelt dat hij vooral veel heeft gedaan aan het opknappen van dit gebouw. Sinds de jaren 60 van de vorige eeuw was daar niet veel meer aangedaan. Nu ziet het er keurig uit.

Na enige tijd komt zijn vrouw Witerina. Evenals Wally is ze ongeveer van onze leeftijd en heeft ze duidelijk Maori bloed. Er sluiten zich nog 3 mensen bij ons aan. Een echtpaar uit Japan en een man uit Duitsland. Witerina heeft haar 14-jarige kleindochter bij zich. De dochter van haar dochter. Zij is half Spaans en woonde tot augustus bij haar ouders in Spanje. Maar ze moet ook haar NZL-se (Maori!) roots leren kennen en daarom maakt ze haar school hier af. De komende 3 jaar woont ze in ieder geval bij haar grootouders. Witerina neemt ons mee naar de kerk. Er mogen geen foto's worden gemaakt. In het portaal van de kerk drukt ze ons op het hart dat alles binnen een herinnering is. Als we de kerk in gaan worden we verrast door een zeer rijk versierd interieur. Het doet ons denken aan het grote ontmoetingshuis dat we gisteren hebben gezien in Te Papa museum.

Witerina gaat voor in de kerk staan en vraagt zich hard op af waar ze zal beginnen. Dan aan ons: Willen jullie iets weten van onze geschiedenis? Zal ik daar over iets vertellen?
 
"Ons volk kwam hierheen in grote kano's, over zee. Onze voorouders komen van Hawaiki. Waar dat is, is een groot mysterie. We kwamen met verschillende kano's en landden op verschillende plaatsen. Onze stam kwam hier, bij de Whanganui-rivier. De grootste bevaarbare rivier van NZL. Onze stam had 3 chiefs. Dat zijn stamleden die vanwege hun inzicht en wijsheid als leiders worden beschouwd en gevolgd. De stam woonde op drie plaatsen langs de rivier: Boven in de bergen, halverwege in de bossen en hier in het moeras. De Maori hadden veel onderlinge oorlogen, daarom woonde de meeste stammen in de bossen, waar ze zich beter konden verdedigen. Wij durfden hier te leven omdat we geen strijders waren en het moeras zo goed kenden,dat niemand ons kon bedreigen. Toch heeft een oorlogszuchtige stam 400 van onze mensen vermoord. Niet door ons te verslaan, maar door ons uit te hongeren. Zij omsingelden ons en toen wij na 2 maanden verzwakt waren door de honger, zeiden ze dat we de poorten moesten openen en en dat zij eten zouden brengen. Wij zeiden dat als we de poorten zouden openen er vrede zou zijn. "Ja!" zeiden zij. Maar toen de poorten open gingen vermoordden zij bijna iedereen! En er was kannibalisme in die tijd...."

Witerina vertelt beeldend. Over de geschiedenis van haar volk en over hoe rond 1830 de eerste Maori zich bekeerden tot het christendom. De chief die er toen was zag dat christendom een kans op vrede was. En de Maori waren de oorlogen moe! Ze vertelt over de eerste eigen predikant die hier heen kwam en hoe die hier de eerste kerk bouwde, die in 1843 door een aardbeving werd verwoest, Datzelfde gebeurde met de tweede en de derde kerk. Witerina vertelt over de geschiedenis van deze plek en hoe deze kerk is gebouwd. En over de betekenis van al het houtsnijwerk en geweven panelen. Alles met een eigen verhaal en een eigen herinnering. Trots wijst ze ons op een paneel dat door haar oma is geweven. En op het doopvont met prachtig houtsnijwerk dat een oudoom van haar maakte.
We werden 2 uur geboeid door haar verhalen. En het had van ons nog langer mogen duren. Een geweldige ervaring.

In het begin van de avond zochten we ons hostel op. Een mooie oude dokterswoning in koloniale stijl. En mooie grote kamer met uitzicht over de Whanganui-rivier en 's avonds een hele tijd gepraat met twee gezellige jonge mensen uit Duitsland.

Morgen naar Ohakune.