Dag 6. Arthurs Pass.

VVandaag is de dag van de waarheid! We gaan het nu echt zelf doen. Eerlijk gezegd zijn we allebei behoorlijk gespannen. Geweldig natuurlijk om nu ècht N-Zl in te gaan. Maar dat betekent wel dat we er nu niet meer aan kunnen ontkomen: Linksrijden!
Om 11.00u. worden we opgehaald door een enthousiaste shuttle-chauffeur, Steve. Druk babbelend hielp hij ons de bagage in zijn busje laden. "Oh, you are from Holland? My grandfather is born in Tieelburkh. No I don't speak dutch."
Dan met een stralend gezicht: "Khottverdohme!" Sommige woorden worden blijkbaar langer onthouden dan andere.
Toen we het busje instapte werden we begroet met een vriendelijk: "Goedemorgen" Verrast keken we naar de mevrouw die dat tegen ons zei. Maar nee, het was niet de eerste Nederlander die we tegenkwamen. Haar vader was Nederlander, die na de oorlog eerst in Australië en daarna in Canada een gezin had gesticht. Zij was van de Australische lichting en nu in NZL op vakantie met haar Duitse neef en zijn vrouw. Beide zaten ook in de bus. Zij moesten naar het vliegveld om door te gaan naar Aukland. Wij moesten naar het vliegveld om daar onze auto op te halen. Dat ging vlot. Papieren invullen, nog even de NZL-de verkeersregels doornemen en op weg naar het kantoortje op de parkeerplaats waar we onze auto gaan krijgen. 'Kom op. Net doen of het de gewoonste zaak van de wereld is. We hebben ons rijbewijs allebei al meer dan 40 jaar!'
Ja, ja. Maar toch. Oude mensen, ingesleten gewoonten.
De man bij het kantoortje doet niet meer dan de papieren controleren, de sleutels overhandigen en ons de auto aanwijzen. Een prachtige Mazda3. Wat aarzelend gaan we er heen. Drukken op de knop van de afstandsbediening en .... er gebeurt: Niets! Gelukkig komt op dat moment een vriendelijke vrouw naar ons toe, die ons alles nog eens uitgebreid uitlegt. Het lijkt allemaal heel simpel. Vooral links blijven en de witte streep aan je rechterhand houden. Bij rotondes is het even opletten! LINKSOM. Verkeer op de rotonde heeft voorrang. OK, zo moeilijk kan het toch niet zijn?

Cees offert zich op en gaat als eerste achter het stuur. Als chauffeur rechts in de auto zitten is raar, maar als bijrijder aan de linkerkant, en dus de 'chauffeursplek', zitten is minstens zo gek.
Voorzichtig rijden we de parkeerplaats af. Gelukkig is er na 500 meter al een echte rotonde (links, links, links!) die op de eerste afslag (links) naar een bedrijventerrein leidt. Op dat bedrijventerrein kunnen we rustig even oefenen. Eerst Cees, daarna Marieke. Het valt mee. Als je jezelf maar voorhoudt dat die witte lijn rechts van je moet blijven.

We draaien de highway op, richting Westcoast. Onze TomTom zegt dat het ongeveer 3 1/2 uur rijden is. Wij zullen er wel wat langer over doen, maar we hebben ruim de tijd. Voor 8 uur 's avonds is het niet donker en het is nu iets na 12.00u.
Cees rijdt een uur, daarna Marieke een halfuurtje om te wennen aan links rijden voor de bergen komen. Dan Cees weer. Tot het echt hoog lijkt te gaan worden. Bij ons geldt de afspraak: Cees vindt het leuk om te rijden, behalve in de bergen, dat doet Marieke veel beter. Achteraf viel het eigenlijk wel mee. Mooie tocht, hier en daar wat haarspeldbochten, en we kwamen best hoog, maar weinig afgronden en dergelijke. Cees hoefde dus niet weg te duiken in een kruiswoordpuzzel, maar kon volop filmen en foto's maken.
Arthurs Pass is zowel de naam van het natuurgebied waar we doorheen rijden als de pass die het hoogste punt markeert. 739 meter. Valt eigenlijk best mee. Maar de prachtige glooiende heuvels, die overgaan in scherpe, Alp-achtige besneeuwde bergen, zijn van een imponerende schoonheid! We hebben genoten! (Marieke iets minder in het berggedeelte, want het blijft intensief rijden: links in de bergen)
Cees nam het laatste deel voor zijn rekening en om 17.30u. kwamen we aan bij Birdsong, ons verblijf voor de komende twee dagen. Net buiten Hokitika. We werden verwelkomd door Kerry, die samen met Neil 14 jaar geleden vanuit de UK hierheen gekomen waren en een jaar later deze BBH begonnen zijn.

Even naar het stadje om een paar boodschappen te doen en iets eten. Terug in Birdsong genoten van het uitzicht op de Tasmanzee, aan de andere kant van de weg.
Mooie plek!