Dag 12. Hoog!

Vandaag gaan we wandelen in de bergen. Ongeveer 20 minuten rijden aan de westelijke oever van Wanaka Lake de bergen in. Op de parkeerplaats staan de routes duidelijk aangegeven. Wij doen de tocht naar Wanaka Lake View, en als het kan door naar Rocky Mountain.De zon schijnt. Het zou een niet al te moeilijke tocht zijn. Dat moet ook wel natuurlijk. [Voor wie het niet weet: Cees heeft hoogtevrees. Heel erge hoogtevrees!]

Het pad is mooi en gaat al direct vrij steil omhoog. Diamond Lake is een klein meertje op een plateau tegen de berghelling. Wij gaan er aan de westelijke oever voorbij. Het pad wordt geleidelijk smaller en steiler. Het gaat tussen de bomen door en is dus ook voor Cees goed te doen. De inspanning is wel eeg groot. Af en toe moeten we even stoppen om op adem te komen. Dat is niet erg, want we worden omringd door zingende vogels, zoemende bijen en hommels en prachtige (bijna) bloeiende struiken. Een grote struik lijkt erg veel op een Fuchsia die door heeft mogen groeien. Op een deel van het traject zijn trappen langs de rotswand gemaakt, omdat het te steil omhoog gaat voor een pad. Met een paar maal diep ademhalen lukt het Cees om die trappen te beklimmen.
De fysieke inspanning is voor ons allebei behoorlijk groot. Marieke loopt gestaag door en vraagt zich al klimmend af hoe ze dat indertijd in Nepal deed. Ze was toen wel meer dan 35 jaar jonger natuurlijk... Regelmatig staan we even stil om foto's te maken.

Dan zijn er geen bomen meer! Het pad is niet meer dan een breed geitenpaadje. Aan de dalzijde van het pad gaat het vrij snel redelijk steil naar beneden. Cees houdt zichzelf voor dat teruggaan geen optie is. Hij steunt op de stok die hij heeft meegenomen van de wandeling bij Ross (zie dag 8). We bereiken Wanaka Lake View. Een prachtig uitzicht. Een tijd lang zitten we alleen maar te kijken en te genieten. (en uit te rusten). We lopen een paar honderd meter terug om dan de tocht naar boven te kunnen vervolgen.

Vrij snel wordt het pad een smal paadje van hooguit 20 centimeter breed. Heftig zigzaggend. Vrij steil omhoog. Aan de dalzijde dus steil omlaag. Cees houdt zichzelf voor dat naar beneden gaan erger is. Uiteindelijk is het pad eigenlijk geen echt pad meer, maar meer een soort natuurlijke, glibberige trap. Recht omhoog!!! Cees kruipt omhoog ("teruggaan is geen optie!") Dan wordt het wat vlakker. Ruimte om even te zitten en uit te rusten. Trots op ons zelf en op elkaar.

Er komen twee jonge vrouwen naar beneden lopen. Hoopvol vragen wij of we er al bijna zijn. "Nee!" Nog een behoorlijke klim vrij steil omhoog. Met moeilijk te begaanbare stukken. Ze lopen door. Wij kijken elkaar aan en weten het: Doorgaan is geen optie! Cees is echt aan de rand van zijn hoogtevrees. Er overheen eigenlijk. Dus toch terug.

En inderdaad, het eerste stuk naar beneden is erger dan de klim. Voor Cees dan. Marieke klimt rustig naar beneden. Cees doet de moeilijke stukken glijdend op zijn billen.
Bij Wanaka Lake View eten we onze boterhammetjes op.
Vanaf hier naar beneden is een forse inspanning, maar best te doen. Na een tocht van ruim 3 1/2 uur zijn we weer bij de auto. Doodmoe komen we bij ons hostel. Onze benen beloven voor morgen spierpijn. Het was een grote inspanning, maar wat een prachtige tocht! Geweldige ervaring.
O ja. We zijn ook nog even wezen kijken bij een 'Lavender farm', maar die kon ons niet bekoren