Dag 14. Doubtful Sound.
10 november 2016 - Te Anau, Nieuw-Zeeland
Wat kan je schrijven over een reis door ontroerende schoonheid? Alleen maar dat het ontroerend mooi is!
De reis naar die schoonheid toe dan maar. De Tour gaat als volgt: Om 7 uur met de bus van Te Apau naar Manapouri. Daar stappen we op een grote catamaran die ons over Lake Manapouri naar 'Manapouri Power Station' brengt. Een andere bus brengt ons over de Wilmott Pass naar Wanganella Cove. Daar op de boot naar Doubtful Sound.
Om 5.15u ging de wekker. Ruim op tijd, want we wilden absoluut op tijd zijn. Dit zou immers één van de hoogtepunten van onze Nieuw-Zeelandreis moeten worden.
Nadat we het ijs van de voorruit van onze auto hadden gekrabd, reden we om 6.30u. naar Te Apau. Een ritje van 5 minuten. Veel te vroeg dus. Maar dat was helemaal niet erg. Het is een werkelijk prachtige dag. In de zon en uit de wind is het zelfs zo vroeg al aangenaam. De bus is ruim op tijd. Op weg naar Manapouri worden bij verschillende hostels nog meer passagiers opgepikt. Ook bij ons eigen hostel!
Een busrit van 20 minuten brengt ons bij onze eerste boot. Lunchpakket in ontvangst genomen en aan boord. Lake Wanapourie is een heel groot meer, op een hoogte van ongeveer 300mtr. De tocht over dit meer gaat tussen de mooie bergtoppen, die we inmiddels heel goed kennen, maar die nooit gaan vervelen! In ieder geval ons niet. De twee dames op leeftijd die voor ons zitten hebben geen oog voor die schoonheid: Aan een stuk door zitten ze te praten over het weer, de prijs van de groenten, die leuke bekende van ze en meer van dat soort zaken. Ze hebben er wel plezier bij, en daar gaat het natuurlijk om. Even verderop heeft een jonge man ook geen oog voor de omgeving, evenmin als voor zijn vriendin trouwens. Hij is helemaal verdiept in zijn boek. Ze missen zo wel de mooie omgeving.
De Sounds staan er om bekend dat het bijna altijd regent, minstens 300 dagen per jaar. Vandaag niet! Stralende zon en een bijna strakblauwe lucht. We hebben echt mazzel!
Bij Manapouri Power Station (een waterkrachtcentrale) stappen we in een bus. Alles wat hier aan auto's en bussen rijdt is hier per boot naar toe gebracht. Evenals het bouwmateriaal voor de enkele gebouwen en alles wat tussen hier en Wanganella Cove is gebouwd. De weg over Wilmott Pass is in de jaren 60 van de vorige eeuw aangelegd. Het is een onverharde weg van 21 km. De aanleg kostte indertijd $1,- per centimeter! In die tijd een vermogen.
De busrit is imponerend mooi. Op de Pass is een uitzichtpunt over dal, richting Doubtful Sound. Is erg mooi natuurlijk, maar het geeft nauwelijks een indruk van wat er komen gaat
.
Bij Wanganella Cove zijn we in de boot naar de Sound gestapt. En daar begint de reis door de ontroerende schoonheid. Prachtige begroeide berghellingen, van puur ongerepte natuur. Veel bijzonder soorten vogels vooral. (Met Europeanen meegekomen muizen en ratten vormen een bedreiging. Evenals de Possums die zijn ingevoerd om de konijnen te vangen. Er wordt geprobeerd deze exoten te bestrijden.) Toch zie je vanaf de boot de ongereptheid. Om ons heen zwemmen de dolfijnen, op rotsen uitrustende pinguïns. En, als absoluut hoogtepunt, enkele minuten totale stilte, als de motor van de boot uit wordt gezet en iedereen zwijgt. Werkelijk ontroerend.
De terugweg was vooral rondkijken en indrukken verwerken. Doodmoe van alle indrukken kwamen we in Te Anau. Even snel boodschappen doen en naar ons hostel. In de zon zitten nagenieten. En opschrijven. Dat helpt bij het vasthouden. Hoewel dat niet echt nodig is. Deze trip vergeten we nooit!
NB. De mooiste foto's en filmpjes staan op de memorysticks van onze fototoestellen. Die zijn voor later.
De reis naar die schoonheid toe dan maar. De Tour gaat als volgt: Om 7 uur met de bus van Te Apau naar Manapouri. Daar stappen we op een grote catamaran die ons over Lake Manapouri naar 'Manapouri Power Station' brengt. Een andere bus brengt ons over de Wilmott Pass naar Wanganella Cove. Daar op de boot naar Doubtful Sound.
Om 5.15u ging de wekker. Ruim op tijd, want we wilden absoluut op tijd zijn. Dit zou immers één van de hoogtepunten van onze Nieuw-Zeelandreis moeten worden.
Nadat we het ijs van de voorruit van onze auto hadden gekrabd, reden we om 6.30u. naar Te Apau. Een ritje van 5 minuten. Veel te vroeg dus. Maar dat was helemaal niet erg. Het is een werkelijk prachtige dag. In de zon en uit de wind is het zelfs zo vroeg al aangenaam. De bus is ruim op tijd. Op weg naar Manapouri worden bij verschillende hostels nog meer passagiers opgepikt. Ook bij ons eigen hostel!
Een busrit van 20 minuten brengt ons bij onze eerste boot. Lunchpakket in ontvangst genomen en aan boord. Lake Wanapourie is een heel groot meer, op een hoogte van ongeveer 300mtr. De tocht over dit meer gaat tussen de mooie bergtoppen, die we inmiddels heel goed kennen, maar die nooit gaan vervelen! In ieder geval ons niet. De twee dames op leeftijd die voor ons zitten hebben geen oog voor die schoonheid: Aan een stuk door zitten ze te praten over het weer, de prijs van de groenten, die leuke bekende van ze en meer van dat soort zaken. Ze hebben er wel plezier bij, en daar gaat het natuurlijk om. Even verderop heeft een jonge man ook geen oog voor de omgeving, evenmin als voor zijn vriendin trouwens. Hij is helemaal verdiept in zijn boek. Ze missen zo wel de mooie omgeving.
De Sounds staan er om bekend dat het bijna altijd regent, minstens 300 dagen per jaar. Vandaag niet! Stralende zon en een bijna strakblauwe lucht. We hebben echt mazzel!
Bij Manapouri Power Station (een waterkrachtcentrale) stappen we in een bus. Alles wat hier aan auto's en bussen rijdt is hier per boot naar toe gebracht. Evenals het bouwmateriaal voor de enkele gebouwen en alles wat tussen hier en Wanganella Cove is gebouwd. De weg over Wilmott Pass is in de jaren 60 van de vorige eeuw aangelegd. Het is een onverharde weg van 21 km. De aanleg kostte indertijd $1,- per centimeter! In die tijd een vermogen.
De busrit is imponerend mooi. Op de Pass is een uitzichtpunt over dal, richting Doubtful Sound. Is erg mooi natuurlijk, maar het geeft nauwelijks een indruk van wat er komen gaat
.
Bij Wanganella Cove zijn we in de boot naar de Sound gestapt. En daar begint de reis door de ontroerende schoonheid. Prachtige begroeide berghellingen, van puur ongerepte natuur. Veel bijzonder soorten vogels vooral. (Met Europeanen meegekomen muizen en ratten vormen een bedreiging. Evenals de Possums die zijn ingevoerd om de konijnen te vangen. Er wordt geprobeerd deze exoten te bestrijden.) Toch zie je vanaf de boot de ongereptheid. Om ons heen zwemmen de dolfijnen, op rotsen uitrustende pinguïns. En, als absoluut hoogtepunt, enkele minuten totale stilte, als de motor van de boot uit wordt gezet en iedereen zwijgt. Werkelijk ontroerend.
De terugweg was vooral rondkijken en indrukken verwerken. Doodmoe van alle indrukken kwamen we in Te Anau. Even snel boodschappen doen en naar ons hostel. In de zon zitten nagenieten. En opschrijven. Dat helpt bij het vasthouden. Hoewel dat niet echt nodig is. Deze trip vergeten we nooit!
NB. De mooiste foto's en filmpjes staan op de memorysticks van onze fototoestellen. Die zijn voor later.
liefs Pauline