Dag 24. Pancakes.

Toen we vanmorgen wakker werden en gingen douchen drong het langzaam tot ons door dat we echt helemaal alleen in het gebouw waren. Er waren geen andere gasten, maar ook Fati was naar huis. En dat was niet in het hostel. We hadden geen idee waar dat wel was. 
Cees had als eerste gedoucht en ging alvast een ontbijtje klaar maken. Even zoeken in de grote keuken van het restaurantje. Brood in het broodrooster. Theewater op zetten en ...... Een gillend geluid door de eetkeuken. De rookmelder ging af! Blijkbaar is een broodje goed donker roosteren niet de gewoonte hier. Rustig blijven, even goed kijken hoe de rookmelders uit kan en weer verder.
We ontbijten in alle rust. Niemand die ons stoort. Koffers zijn snel gepakt en in de auto gezet. Als we tegen 10 uur vertrekken hebben we nog steeds niemand gezien. We steken de sleutel in het slot van onze kamer en trekken de buitendeur achter ons in het slot. Zo kan dat dus ook.

Hoewel het bewolkt is, is het absoluut niet koud. We gaan op weg richting Punakaiki. Al snel komen we bij de westkust van het Zuidereiland. De weg kronkelt langs de bergen naar het noorden. Steile afgrond naast de weg. Dus Marieke rijdt en Cees doet ingespannen een spelletje op zijn telefoon. Inmiddels begint het behoorlijk te regenen.

Ongeveer 30 km. verder en ruim een uur later kwamen we bij Punakaiki. Een infocentrum, twee winkeltjes en een restaurantje aan de landzijde van de weg en een looppad richting zee aan de zeezijde. We parkeren de auto en lopen het pad richting zee in. Gelukkig stopt het met regenen. Tussen prachtige inheemse planten en bomen lopen we in de richting van de zee. Daar zien we één van de bijzonderheden van NZL: De Pancakes Rocks. Wonderlijk gevormde rotsen die hoog uit zee oprijzen. Het zijn net stapels pannenkoeken. Voor de geologen is het duidelijk dat het rotsen zijn die tussen 35 en 25 miljoen jaar geleden op de zeebodem gevormd zijn door schelpdieren enzovoorts. Ongeveer honderdduizend jaar geleden werden deze rotsen omhoog geduwd door dezelfde kracht die nu nog steeds de zuidelijke Alps opduwen (en voor aardbevingen zorgt). Wat niet duidelijk is, is waarom er telkens een dunne laag van een ander gesteente tussen de lagen lime-stone kwam. Omdat die dunne laag sneller erodeert dan de lime-stone krijg je dat pannenkoeken effect. Heel bijzonder! We nemen er de mooiste foto's.
Terug bij de weg als echte toeristen wat rondgekeken in de winkeltjes. Als de zon doorbreekt gaat Marieke snel terug naar de Pancakes rocks om nog wat foto's te nemen. Bij de heldere lucht zijn die echt anders.

Na een poosje zijn we naar ons hostel, ruim 1km. verderop gegaan. Wat een verrassing! Kort tegen het strand aan en onze kamer op de bovenverdieping met zicht over zee. Een geweldige mooie plek. We hadden gisteren al niet veel levensmiddelen meer op voorraad en informeerden dus bij Toby, onze host, of er ergens boodschappen gedaan kunnen worden. Nou nee dus. Was er in Runanga nog een klein buurtwinkeltje, hier is helemaal niets! Wat blikken met bonen e.d. bij Toby en een vergelijkbare voorraad bij de receptie van de naastgelegen camping. Er is wel een Taverne iets verderop. Daar kunnen we iets eten. Toby bakt wel brood, dus dat bestellen we maar direct bij hem.

Eerst maar eens een stukje in de omgeving wandelen. Gewoon mooi. Poosje op het strand gezeten, kopje koffie gedronken in de huiskamer met uitzicht over zee en tegen half zes naar de Taveerne. Misschien wat vroeg om te eten maar we wilden op tijd terug zijn. De lucht is opgeklaard en we rekenen op een mooie zonsondergang. En die hebben we gehad! Kijk maar naar de foto's.

We moeten nog even terugkomen op gisteren: Kort na dat we wegreden na onze wandeling bij Arthur's Pass Village, reden we rustig door een mooi open gebied. Plotseling zagen we twee loopvogels oversteken, met daar achter een kleintje. We wilden snel een foto nemen, maar toen waren ze al weer verdwenen in het hoge gras. In eerste instantie dachten we dat het Weka's waren. Dat zijn kipachtige beestjes die hier vrij veel voorkomen. Toen we al op bed lagen bedacht Marieke dat dat helemaal niet kan, die beesten hebben een snaveltje als een kip. Kort dus. En wat wij hebben gezien had lange snavels. Als een Kiwi. Vandaag via internet nog eens wat foto's bekeken. Jawel. Het was een koppeltje Kiwi's met hun jong! Dat kan eigenlijk niet, want zij laten zich overdag absoluut niet zien. de enige verklaring is dat ze door de aardbevingen van slag zijn. Jammer dat we geen foto hebben kunnen maken, maar we weten het zeker: Wij hebben terdege Kiwi's gezien! Wat wil je nog meer als reiziger door Nieuw-Zeeland?!