Dag 27. Zeehonden, dolfijnen en hernieuwde kennismaking.

Om 7 uur stonden we naast ons bed. Vandaag wilden we naar het Abel Tasman National Park. Tegen 8.20u zaten we op het bankje bij de weg, te wachten op de bus die ons naar Kaiterteri brengt. Iets te drinken en een zelfgemaakt lunchpakketje in onze tas. Een ritje van 20 minuten brengt ons bij de baai van Kaiterteri, waar een aantal katamarans op het strand ligt aangemeerd. Gisteravond heeft Liz ons geadviseerd over wat voor ons een mooie wandeling zal zijn. Zij heeft ook de booking voor ons geregeld. We hoeven dus alleen onze tickets maar op te halen en te betalen, en kunnen aan boord. Het is werkelijk een zomers warme dag, zelfs zo vroeg op de dag al ruim boven de 20' C.

Om 9.00u. varen we uit. De boot vaart langs het Abel Tasman Park en stopt  bij een aantal baaien, waar mensen uitstappen om een wandeling van een paar uur te maken, of een track van enkele dagen van hut naar hut. Een andere boot brengt mensen naar plekken waar ze met een kayak een eind langs de kust varen. Wij varen helemaal mee naar het meest noordelijke punt, Totaranui. Dan één baai terug. Dat is bij Awaroa.
Om 11.00u. gaan we via de loopplank het strand op en beginnen aan onze wandeling naar Tonga Quarry, een baai die ruim 2 uur lopen verder ligt. Om 15.00u. pikt de boot daar ons weer op. We hebben dus ruim de tijd. Vanaf het strand omhoog. Daar is zowaar een wat luxe hotel met restaurantje. Het enige in de zeer wijde omgeving. We lopen er voorbij en komen langs wat gebouwtjes en een tuin, waar op biologische wijze groenten en kruiden worden verbouwd. Zoals op veel plaatsen zijn het vooral backpackers die er werken. We staan even te praten met een meisje uit Canada, die in de tuin aan het werk was. Zij is hier sinds een maand en blijft tot februari. Niemand woont hier permanent, maar meerdere backpackers blijven er wel het hele seizoen, van oktober tot maart. 

Dan begint de echte wandeling, de bergen in. Mooie paden, vaak steil omhoog en natuurlijk ook weer naar beneden. Prachtige uitzichten over de zee. Omdat beelden zo veel meer zeggen dan woorden, verwijzen we maar naar bijgaande foto's.
Ergens halverwege, met zicht over een zonovergoten baai diep onder ons, eten we onze meegenomen boterhammetjes. Heerlijk! Rond 14.30u. zijn we op Tonga Quarry Bay. We blijven wachten tussen de bomen iets boven het strand, want op het strand is het met <26 'C veel te heet. Marieke ziet iets kort langs het strand zwemmen. Het blijkt een zeehond. Hij blijft langs de kust zwemmen en rust uit tussen wat rotsen. We lopen er naar toe en op een afstand van nog geen twee meter zien we waarom hij daar even ligt bij te komen. Hij is gewond aan z'n linker oog. Zo te zien een jong mannetje. Het is paringstijd en hij wilde waarschijnlijk z'n kans wagen. Nu heeft hij even tijd nodig om te herstellen van z'n gekwetste oog een z'n gekwetste trots. Een kwartiertje later zwemt hij de zee weer in. Volgend jaar, als hij groter en meer ervaren is, kan hij het opnieuw proberen. 

Onze boot is keurig op tijd. We gaan aan boord. Nu terug naar Kaiterteri. Bij iedere baai komen er weer wat mensen aan boord. Tijd om na te genieten hebben we nog niet. Al snel vertelt onze gastheer dat we even stil gaan liggen omdat er dolfijnen gezien zijn. Voor we het weten zien we overal om ons heen dolfijnen zwemmen. 30 of meer! Ze zijn net zo nieuwsgierig naar ons als wij naar hen. Mooie dieren zijn het toch! Na een poosje varen we door. Bij de volgende baai komen nog meer mensen aan boord. Even verder opnieuw dolfijnen, een andere groep nu. Weer geweldig om te zien. Voor we terug zijn op het strand van Kaiteriteri komen we ook nog langs een kolonie zeehonden. Wat hebben we toch een prachtige dag! Om 17.00u.uur worden we voor de deur van Edens Edge weer afgezet.

Dan begint voor Cees een klein avontuur. In 1967 zat hij in Nijmegen op de Middelbare Tuinbouw School. Een klasgenoot van hem was Leo Buysrogge. Als er schoolfeesten e.d. waren overnachtte Cees bij Leo. Leo deed de opleiding fruitteelt en omdat Nijmegen daarmee stopte moest hij zijn opleiding afmaken in Tiel. Zo verloren zij elkaar uit het oog. Ergens in de jaren 1990 hoorde Cees dat Leo in 1970 al naar NZL was vertrokken. Met deze reis voor de boeg, wat gegoogeld en inderdaad Leo gevonden. Hij woont hier in Motuega. Contact maken lukte helaas niet. Toch was Cees benieuwd naar Leo. Dan maar gewoon proberen.
Tegen 18.00u. naar het adres dat Cees had gevonden. Is dit het goede adres? Is Leo thuis? Herinnert hij zich überhaupt nog die tijd, bijna 50 jaar geleden? En herinnert hij zich Cees nog? We lopen het tuinpad op, de deur naar de kamer staat open (voordeuren kennen ze hier niet zo) Een man en een vrouw kijken op en komen naar ons toe. Cees (in het Engels): "Bent u Leo Buysrogge?" Bevestiging. "Hebt u in Nijmegen op de tuinbouwschool gezeten?"  "That's a long time ago!" Als Cees dan zijn naam noemt en er bij vertelt dat hij bij gelegenheid bij Leo overnachtte komt er een blik van herkenning. Binnen 5 minuten worden allerlei herinneringen opgehaald. Helaas staan Leo en zijn vrouw, Melba, op het punt weg te gaan. We maken een diner-afspraak voor morgenmiddag 17.00u.

We gaan terug naar Edens Edge. Eten en van de prachtige avond genieten. Wat praten met andere gasten, uit Nederland en Duitsland. Op tijd naar bed. Morgen maken we er een rustige dag van: Wat lezen, schrijven, korte wandeling en natuurlijk eten met Leo en Melba. We hebben het goed hier!