Day 42. Mangrove

De Nieuw-Zeelanders hebben geen enkel vertrouwen in de weerberichten. Maar soms is het weerbericht in NZL wèl betrouwbaar. Toen we wakker werden regende het. Zoals voorspeld. Niet hard, maar gestaag. In de mist die over de baai lag, zagen we vaag de omtrekken van iets dat op een drijvend flatgebouw leek. Het bleek een groot cruiseschip, dat lag afgemeerd halverwege de baai.
We hadden op een regenachtige dag gerekend. Lekker rustig beginnen met een warme douche. Alleen wilde het douchewater niet warm worden. En de lampen gingen ook al niet aan. Een snel onderzoek leerde ons dat het hele hostel geen stroom had. Net als de hele noordelijke regio van het Noordereiland! Voor zover bekend had een of andere onverlaat de kabels van de hoogspanning kapot geschoten. De plek waar dat was gedaan lag nogal geïsoleerd. Het zou wel eens de hele dag, of langer, kunnen duren voordat de plek bereikt en de schade hersteld was. Dan maar wassen met koud water.
De BBQ van het hostel werkt op gas, daar kon je ook heel goed water op koken, dus koffie en thee was geen probleem.

Het centrum van Paihia is ongeveer 15 minuten wandelen. Alle winkels waren donker en een deel was gesloten. De meesten waren ondanks de stroomstoring gewoon open. Dat is wel te begrijpen nu er net 1000 cruise-gasten, met een volle portemonnee, aan wal zijn. Alleen moest het wel cash betaald worden natuurlijk.
Bij het centrum was ook een markt, duidelijk ook gericht op de cruisegangers. De regen was gestopt en hoewel nog wel bewolkt, was het aangenaam wandelweer. Wat winkeltjes bekeken. We konden nergens koffie drinken vanwege de stroomstoring dus terug naar het hostel om wat te drinken. Dan wandelen naar 'The Waitangi Treaty Grounds'. Dat is een museum dat op de plek staat waar in 1840 de overeenkomst tussen Engeland en de Maori's werd getekend. Een afstand van ongeveer 20 minuten lopen.

Halverwege zien we dat de lantaarnpalen gaan branden. En verderop de lampen van een benzinestation. De stroomstoring is verholpen.
Voor het is museum dat te laat. Morgen is alles weer te bekijken. Niet erg, we wilden toch de track door de mangrovebossen doen. Anderhalf uur lopen en dan nog een stukje langs de weg terug naar Paihia.De wandeling is prachtig. Een smal paadje gaat omhoog en omlaag door het bos. Meest van de tijd zien we de baai ergens beneden, links van ons.
Na een klein uur lopen komen we bij de mangrovebossen. Er is een houten loopbrug net boven het water gemaakt, waarover we echt dòòr de mangrove lopen. Weer zo een mooie ervaring!

De wandeling gaat verder aan de andere kant van de baai. Halverwege een extra verrassing: we lopen vlak langs een paar bomen met daarin een kolonie broedende watervogels. Twee soorten. De één helemaal zwart en de ander groter en met een witte borst. Ze lijken een soort aalscholvers. Later zoeken we het op en het blijkt inderdaad om 2 soorten aalscholvers te gaan: de zwarte wordt hier 'shag' genoemd en de grote wit-zwarte blijkt de 'King shag'. Een redelijk zeldzame soort. Opnieuw een bijzondere ontmoeting. De wandeling eindigt bij een mooie, brede waterval. Niet heel erg spectaculair, maar je kan er wel echt overheen lopen. Toch wel weer speciaal dus.

Nu nog een stukje langs de weg teruglopen naar het dorp. Denken we! Al gauw realiseren we ons dat dat nog wel eens een erg lange wandeling kan zijn. Terug door het bos is misschien wel sneller. En mooier. En veiliger! Of zullen we proberen te liften?
Op dat moment stopt er een auto. De man achter het stuur vraagt ons of we naar Paihia moeten. Stap dan maar in, want dat is een lange vervelende wandeling. Even buiten Paihia zet hij ons af. Dank je wel. Vriendelijke mensen die Nieuw-Zeelanders!

Doodmoe en met pijnlijke voeten komen we 'thuis'. De wandeling was zwaarder dan we tevoren hadden ingeschat. Eerst uitrusten, dan eten maken en opeten, wat kletsen met andere gasten en naar onze kamer. Lekker nog wat luisteren naar de zee. Morgen gaan we de zee op om dolfijnen te zoeken!